راغب اصفهانی، کاربرد «بصر» را برای چشم و «بصیرت» را برای قلب می داند. او «بصر» را به عضو بینایی و نیروی درک کننده ای که در آن است اطلاق می کند و «بصیرت» را نام نیروی ادراک کننده قلب می گذارد.[2]

گفتنى است هر چند بصیرت، در اصل به معناى علم و دریافت قلبی است ؛ لیکن باید توجّه داشت که هر علمى ، بصیرت نیست و هر عالمى ، بصیر نامیده نمى شود ؛ بلکه این واژه ، حاکى از نوعى احاطه علمى و آینده نگرى است.[3]